| I z nocy można wydrapać współczucie |
| |
| gdyby nie wycie psa który wtórował
| |
| dławiącemu łkaniu byłaby tragedia
| |
| bo tylko pusto i jeszcze ulica
| |
| ta sama kiedy jak na skrzydłach
| |
| od siebie do siebie
| |
|
| |
| zobacz
| |
| tu są te miejsca pamiętasz
| |
| asfalt wybrzusza się pod stopą
| |
| pękając cicho jak nabrzmiałe wrzody
| |
| nie mogę dalej...
| |
|
| |
| i znowu słychać to żałosne wycie
| |
| w nim jest wszystko czego dziś szukałam
| |
| to czego w żaden sposób nie da się
| |
| wypłakać
| |
|
| |
| nagle sens
| |
| bo to ma sens ma sens kiedy się pomyśli
| |
| że pies ja i ulica
| |
| za marginesem piątku
| |
| policzek w najczulszym dotyku
| |
| wtulony w światło
| |
|
| |
| nie martw się
| |
|
| |
| łagodnieją oczy bo twoje
| |
| ciepło zawsze czułe i moje i nasze
| |
| niosę przed sobą z drżeniem jak kaganek
| |
| i kołysze kołysze się światłem
| |
| rozrywając ciemność
| |
|
| |
| na zawsze na zawsze
| |
| na
| |
| zawsze | |
| |
