| ZAWZIĘTOŚĆ |
| |
| 
|
| |
| Wiosenka już gniazda wyplata w ogrodach,
| |
| Sukienkę przywdziała w śpiew lekki skowronka.
| |
| Dotykiem przywraca do życia niemłodą,
| |
| Lecz tęskno - płaczącą wierzbinę. Na dzwonkach
| |
|
| |
| Wybudza pierwiosnka, wykluwa się z ziemi.
| |
| Przesłodko do słońca kielichem sie chyli,
| |
| A śnieżki białawym, spojrzeniem podniebnym
| |
| Wręcz krzyczą z oddali, wyrwane z rąk zimy.
| |
|
| |
| Niepłocha ta panna! Zamiotła ogonem
| |
| Woalu z zieleni i kwiatów koloru.
| |
| Przymrozki rozgrzała, stopiła lodowe,
| |
| Góralskie potoki i gna gdzieś do przodu,
| |
|
| |
| Gdzie jeszcze przyśpione pływają łabędzie
| |
| I kaczki krą zbitą więzione są tęgo.
| |
| Milcząca, a jednak półgłosem wypędzić,
| |
| Podoła skrzypiącą od mrozu zawziętość.
| |
|
| |
| |
