| Przejść granicę poznania |
| |
| mogłabym teraz być na przykład
| |
| w poznaniu jeździć tramwajem od
| |
| punktu a do punktu b i mieć wszystko
| |
| gdzieś tam w oddali działyby się
| |
| sytuacje w których wciąż by mnie szukano
| |
|
| |
| mogłabym wejść znowu do znajomej
| |
| katedry i wystukiwać spokój
| |
| na drewnianym blacie amen amen
| |
| w pamięci wciąż słowa kapłana
| |
| skąd jesteście i że Kielce jest uroczym miastem
| |
| Żeromskiego
| |
|
| |
| to spotkanie mocną nicią pozszywało
| |
| wiarę i dwa miejsca prowadząc czule
| |
| dalej do myśli że mogłabym teraz być
| |
| w poznaniu na starym mieście i z mapą
| |
| w dłoni szukać nas w kolorach
| |
| wiekowych kamienic
| |
| w zapatrzeniu dziecka o niebieskich oczach
| |
|
| |
| a tutaj
| |
| wmyślam się do bólu gdy patrzę w górę
| |
| wysoko na dachach dzieje się życie poza
| |
| fabułą i jest nawet zabawnie | |
| |
